Geschiedenis en ontwikkeling
Holland Sloterdijk, gelegen in de Amsterdamse gemeente De Baarsjes, is een vooroorlogse woonwijk die na de Tweede Wereldoorlog werd aangelegd als onderdeel van het Plan West. In 1947 werd besloten om hier ruimte te vrijmaken voor nieuwe woningen en bedrijven. In eerste instantie moest Holland Sloterdijk, evenals veel andere delen van Amsterdam-West, worden gesloopt om de gevolgen van oorlogsbombardementen te lijf te gaan. Echter werd besloten deze wijk niet te slopen maar juist als onderdeel van het heropbouwplan aan te leggen.
Wijkenstructuur en ontwikkeling
Holland Sloterdijk is gebouwd volgens www.hollandcasinosloterdijk.nl een typische naoorlogse Amsterdamse bouwwijze. De wijken werden grotendeels aangelegd door de NV Amsterdamse Woningbeheer (AWB) die later zou opgaan in Stadsherberg. Deze ontwikkelde verschillende type woningen en complexen voor kranthuizen, evenementenhalen en gemeenschapsvoorzieningen.
De bebouwing bestaat voornamelijk uit een mengelmoes van vier verdiepingen hoge flatwoningen in de directe wijk (zogenaamd ‘tweede type woningbouwschool’, Amsterdamse School) met drie verdiepingen hoger, en lager opgeleide gebouwen voor sociale huurwoningen (type B 31-1). Deze zijn vooral te vinden in de omgang van het plein. De bouwstijlen variëren sterk binnen de wijk.
Bijzondere punten zijn de ontmoetingsgebieden en speeltuin ‘De Slot’ waarvoor men speciaal de begane grond opgeheven had zodat deze niet werd verdiept, terwijl rondom in die tijd meteen veel hoger gegoten werd. Vanwege de grote uitbreiding van het verkeersnetwerk en omwonenden was er bijzondere maatregelen genomen.
Ook zijn er woningen gebouwd volgens het systeem “Gesloten Bebouwing”. Hierbij is één rij woonhuizen die gesloten is op een pleintje. In de gehele gemeente Amsterdam West werd door diverse architecten zoals M van der Roest en de aannemer G Van Den Berg dergelijke gebouwen ontworpen.
Demografie
De bevolking in het kader van de wijkontwikkeling van 1948 tot aan begin jaren tachtig groeide gemiddeld hard maar toen bleek dat de verhoudingen onderling steeds meer benauwden en werd er gekeken naar oplossingen voor verkoop woningen, geliberaliseerde huurhuizen (ook wel kassen) etc. door stedenbouwkundige H. P. Berlage waarbij ook sprake was van de oproep ‘nieuw bouwen is onmogelijk’. Daarnaast namen ze grote stevige tuinen voor in sommige wijken in op plaats van huurflatwoningen en werden er een aantal andere woningtypen toegepast.
Er zijn voornamelijk 3 types, waaronder:
- WO I (Woning Oranje) gebouwd door de Duitsers tijdens WWII.
- LVO (Leerlingse Werkplaats Onderwijs).
Eén van deze gebieden is het zogenaamde “Pierenhuis” met nog altijd 4 huurwoningen in.
De woningen worden grotendeels gesloopt, als onderdeel van de stedelijke vernieuwing en bebouwingsplannen.